Legolas

GotLink.pl

jałowej równiny Dagorlad, gdzie ongi rozegrała się wielka bitwa pod bramami Mordoru. Co prawda niewiele ta droga dawała im nadziei. Nie było się gdzie ukryć na otwartej, kamienistej płaszczyĽnie, przez któr± prowadził szlak orków i żołnierzy nieprzyjacielskiej armii. Nawet płaszcze z Lorien nie stanowiłyby tutaj dla hobbitów ochrony. - Jaki teraz

rzeczywi¶cie ¶pi – mrukn±ł do siebie. – Gdybym ja był taki jak Gollum, nie zbudziłby się już nieborak nigdy. Za¶witała mu my¶l o mieczu i powrozie, lecz odtr±cił j± i usiadł u boku swego pana. Kiedy się ockn±ł, niebo w górze było szare i ciemniejsze niż wówczas, gdy jedli ¶niadanie. Sam zerwał

Cisza panowała dokoła głęboka, ledwie m±cił jej powierzchnię kruchy szelest pustych pióropuszy trzcin i połamanych traw, kołysz±cych się w lekkim podmuchu, niedostrzegalnym przez hobbitów. - Ani ptaszka! – markotnie zauważył Sam. - Ani ptaszka! – powtórzył Gollum. – Ptaszki dobre! – Oblizał się. – Tu nie ma ptaszków. S± tylko węże, gady,

zdani na łaskę i niełaskę Golluma. Nie wiedzieli i nie mogli zgadn±ć w nikłym, mętnym ¶wietle, że znaleĽli się ledwie na północnym skraju bagien, których główny obszar ci±gn±ł się dalej na południe st±d. Gdyby znali okolicę, mogliby, nieco opóĽniaj±c marsz, zawrócić, skręcić na wschód i dotrzeć po twardym gruncie do

się, zgniłe. Jarz± się okropnym ¶wiatłem. – Frodo zakrył dłońmi oczy. – Nie wiem, kto to jest, zdawało mi się, że rozróżniam ludzi i elfów, ale prócz nich także orków. - Tak, tak – rzekł Gollum. – Wszyscy martwi, wszyscy zgnili. Elfy, ludzie, orkowie. Martwe Bagna. Dawno, dawno temu odbyła się

– odparł Frodo sennym głosem. – Ale ja także co¶ widziałem. W stawach, kiedy się ¶wiece pal±. Głęboko, głęboko pod czarn± wod± widać wszędzie blade oblicza. Widziałem. Twarze posępne, złe, inne za¶ szlachetne i smutne. Wiele dumnych i pięknych, wodorosty wpl±tały się w ich srebrzyste włosy. Ale wszystkie martwe, rozkładaj±ce

się, nie jestem jednak pewny, jak głęboko ta zmiana sięga. W gruncie rzeczy my¶lę, że nie ma powodu do obaw, przynajmniej tymczasem. Czuwaj, je¶li chcesz. Pozwól mi przespać dwie godziny, nie więcej, a potem mnie obudĽ. Frodo był tak zmęczony, że zanim skończył mówić, głowa już mu opadła na piersi i