Legolas

GotLink.pl

wci±ż dalej się rozlewaj±, wci±ż dalej. - Ależ wieki minęły od tamtej bitwy – powiedział Sam. – Umarli nie mog± naprawdę być po dzi¶ dzień tutaj. To chyba jakie¶ złe czary Krainy Cienia? - Kto wie? Smeagol nie wie – powiedział Gollum. – Nie można ich dosięgn±ć, nie można ich dotkn±ć. Próbowali¶my

zasn±ł natychmiast. Gollum jak gdyby wyzbył się strachu. Zwinięty w kłębek, ułożył się do snu nie pytaj±c o nic więcej. Oddychał z lekkim po¶wistem przez zacięte żeby, leżał jednak nieruchomo jak głaz. Sam zl±kł się po chwili, że regularne oddechy towarzyszy ukołysz± jego także do snu, więc wstał i zacz±ł

natkn±ł się na niego w ciemno¶ci. Frodo stał zatopiony w my¶lach, wpatrzony w blade ¶wiatełka. Rece trzymał sztywno opuszczone wzdłuż ciała, kapało z nich błoto i woda. - Panie Frodo, chodĽmy – rzekł Sam. – Nie wolno na nie patrzeć, Gollum mówi, że nie wolno. Musimy trzymać się Golluma i nie

– odparł Frodo sennym głosem. – Ale ja także co¶ widziałem. W stawach, kiedy się ¶wiece pal±. Głęboko, głęboko pod czarn± wod± widać wszędzie blade oblicza. Widziałem. Twarze posępne, złe, inne za¶ szlachetne i smutne. Wiele dumnych i pięknych, wodorosty wpl±tały się w ich srebrzyste włosy. Ale wszystkie martwe, rozkładaj±ce

wyrzuty, lecz pocieszył się my¶l±, że Frodo, jak się okazało, miał słuszno¶ć: na razie Gollum nie był niebezpieczny. B±dĽ co b±dĽ obaj hobbici żyli i nikt im we ¶nie gardeł nie poderżn±ł. - Biedaczysko! – powiedział z niejakim zawstydzeniem. – Ciekawe, gdzie się podziewa? - Niedaleko, niedaleko! – odpowiedział mu głos z

się, nie jestem jednak pewny, jak głęboko ta zmiana sięga. W gruncie rzeczy my¶lę, że nie ma powodu do obaw, przynajmniej tymczasem. Czuwaj, je¶li chcesz. Pozwól mi przespać dwie godziny, nie więcej, a potem mnie obudĽ. Frodo był tak zmęczony, że zanim skończył mówić, głowa już mu opadła na piersi i

to nie tyle dla odpoczynku, ile przez wzgl±d na Golluma, bo tutaj już i on musiał być bardzo ostrożny, i często wahał się dług± chwilę nad wyborem drogi. ZnaleĽli się w samym sercu Martwych Bagien i w zupełnych ciemno¶ciach. Szli wolno, pochyleni, jeden tuż za drugim, na¶laduj±c pilnie każdy ruch