Legolas

GotLink.pl

w mętnym pół¶wietle w stronę południa i wschodu moczary i bagna. Znad czarnych, cuchn±cych rozlewisk podnosiły się kłęby mgły i oparów. Nieruchome powietrze nasycone było dusz±cym smrodem. Daleko, niemal dokładnie na południu, majaczyły górskie ¶ciany Mordoru niby czarny wał postrzępionych chmur zbitych nad groĽnym, zasnutym mgł± morzem. Hobbici byli teraz całkowicie

przewodnika. Teren był coraz bardziej podmokły, wszędzie dokoła rozlewały się wielkie stoj±ce kałuże i z każdym krokiem trudniej było miedzy nimi trafić na pewny grunt, gdzie by można postawić nogę nie zapadaj±c się w chlupocz±ce błoto. Gdyby nie to, że wszyscy trzej wędrowcy nie ważyli wiele, żaden by nie przebrn±ł

wykonamy zadanie? Ten chleb podróżny elfów rzeczywi¶cie krzepi nadzwyczajnie, ale, że tak powiem, brzucha nie napełnia jak należy; przynajmniej mojego, bez obrazy szanownych osób, co te sucharki piekły. W każdym razie choć po trosze je¶ć co dzień trzeba, a lembasów nie przybywa. Liczę, że zapas starczy najwyżej na jakie¶ trzy

Cisza panowała dokoła głęboka, ledwie m±cił jej powierzchnię kruchy szelest pustych pióropuszy trzcin i połamanych traw, kołysz±cych się w lekkim podmuchu, niedostrzegalnym przez hobbitów. - Ani ptaszka! – markotnie zauważył Sam. - Ani ptaszka! – powtórzył Gollum. – Ptaszki dobre! – Oblizał się. – Tu nie ma ptaszków. S± tylko węże, gady,

jałowej równiny Dagorlad, gdzie ongi rozegrała się wielka bitwa pod bramami Mordoru. Co prawda niewiele ta droga dawała im nadziei. Nie było się gdzie ukryć na otwartej, kamienistej płaszczyĽnie, przez któr± prowadził szlak orków i żołnierzy nieprzyjacielskiej armii. Nawet płaszcze z Lorien nie stanowiłyby tutaj dla hobbitów ochrony. - Jaki teraz

wyrzuty, lecz pocieszył się my¶l±, że Frodo, jak się okazało, miał słuszno¶ć: na razie Gollum nie był niebezpieczny. B±dĽ co b±dĽ obaj hobbici żyli i nikt im we ¶nie gardeł nie poderżn±ł. - Biedaczysko! – powiedział z niejakim zawstydzeniem. – Ciekawe, gdzie się podziewa? - Niedaleko, niedaleko! – odpowiedział mu głos z

się, nie jestem jednak pewny, jak głęboko ta zmiana sięga. W gruncie rzeczy my¶lę, że nie ma powodu do obaw, przynajmniej tymczasem. Czuwaj, je¶li chcesz. Pozwól mi przespać dwie godziny, nie więcej, a potem mnie obudĽ. Frodo był tak zmęczony, że zanim skończył mówić, głowa już mu opadła na piersi i

to nie tyle dla odpoczynku, ile przez wzgl±d na Golluma, bo tutaj już i on musiał być bardzo ostrożny, i często wahał się dług± chwilę nad wyborem drogi. ZnaleĽli się w samym sercu Martwych Bagien i w zupełnych ciemno¶ciach. Szli wolno, pochyleni, jeden tuż za drugim, na¶laduj±c pilnie każdy ruch