Legolas

GotLink.pl

wci±ż dalej się rozlewaj±, wci±ż dalej. - Ależ wieki minęły od tamtej bitwy – powiedział Sam. – Umarli nie mog± naprawdę być po dzi¶ dzień tutaj. To chyba jakie¶ złe czary Krainy Cienia? - Kto wie? Smeagol nie wie – powiedział Gollum. – Nie można ich dosięgn±ć, nie można ich dotkn±ć. Próbowali¶my

Nie przemawiaj do siebie językiem swego Dziadunia – rzekł. – Byłe¶ wyczerpany, a wreszcie wszystko dobrze się skończyło: obaj jeste¶my wypoczęci. Czeka nas ciężka, najcięższa droga. - My¶lę, jak będzie z zaprowiantowaniem – rzekł Sam. – Ile czasu zajmie nam doprowadzenie naszej sprawy do końca? I co potem zrobimy, jak już

zdani na łaskę i niełaskę Golluma. Nie wiedzieli i nie mogli zgadn±ć w nikłym, mętnym ¶wietle, że znaleĽli się ledwie na północnym skraju bagien, których główny obszar ci±gn±ł się dalej na południe st±d. Gdyby znali okolicę, mogliby, nieco opóĽniaj±c marsz, zawrócić, skręcić na wschód i dotrzeć po twardym gruncie do

zasn±ł natychmiast. Gollum jak gdyby wyzbył się strachu. Zwinięty w kłębek, ułożył się do snu nie pytaj±c o nic więcej. Oddychał z lekkim po¶wistem przez zacięte żeby, leżał jednak nieruchomo jak głaz. Sam zl±kł się po chwili, że regularne oddechy towarzyszy ukołysz± jego także do snu, więc wstał i zacz±ł

wyrzuty, lecz pocieszył się my¶l±, że Frodo, jak się okazało, miał słuszno¶ć: na razie Gollum nie był niebezpieczny. B±dĽ co b±dĽ obaj hobbici żyli i nikt im we ¶nie gardeł nie poderżn±ł. - Biedaczysko! – powiedział z niejakim zawstydzeniem. – Ciekawe, gdzie się podziewa? - Niedaleko, niedaleko! – odpowiedział mu głos z

się, nie jestem jednak pewny, jak głęboko ta zmiana sięga. W gruncie rzeczy my¶lę, że nie ma powodu do obaw, przynajmniej tymczasem. Czuwaj, je¶li chcesz. Pozwól mi przespać dwie godziny, nie więcej, a potem mnie obudĽ. Frodo był tak zmęczony, że zanim skończył mówić, głowa już mu opadła na piersi i

to nie tyle dla odpoczynku, ile przez wzgl±d na Golluma, bo tutaj już i on musiał być bardzo ostrożny, i często wahał się dług± chwilę nad wyborem drogi. ZnaleĽli się w samym sercu Martwych Bagien i w zupełnych ciemno¶ciach. Szli wolno, pochyleni, jeden tuż za drugim, na¶laduj±c pilnie każdy ruch