Legolas

GotLink.pl

kiedy¶, mój skarbie. Ja kiedy¶ spróbowałem, ale nie mogłem ich dosięgn±ć. To s± cienie, można je tylko widzieć, nie można dotkn±ć. Nie, mój skarbie. Oni wszyscy umarli. Sam ponuro spojrzał na niego i wzdrygn±ł się, bo miał wrażenie, że odgadł, po co Gollum usiłował dosięgn±ć tych cieni. - Wolałbym ich nie widzieć

tygodnie, i to je¶li będziemy zaciskali pasów. Dotychczas szafowali¶my jadłem trochę zbyt hojnie. - Nie wiem, ile czasu zajmie nam doprowadzenie sprawy do... do końca – odparł Frodo. – Zamarudzili¶my niestety w górach. Ale, Samie Gamgee, hobbicie kochany, najukochańszy, najlepszy z przyjaciół, nie s±dzę, żeby¶my potrzebowali troszczyć się o to, co

się przechadzać. Tr±cił Golluma lekko nog±. Tamtemu tylko ręce drgnęły i rozwarł zwinięte pię¶ci, zaraz jednak znieruchomiał znowu. Sam pochylił się i prosto w ucho szepn±ł mu: - Ryba! – lecz Gollum i na to hasło ani się nie odezwał, ani nawet nie sapn±ł gło¶niej. Sam podrapał się w głowę. - Chyba

– Ejże! Wracaj! Ale Gollum już znikn±ł. Krzyk obudził Froda. Usiadł tr±c oczy pię¶ciami. - Co tam znowu? – spytał. – Czy się co¶ złego stało? Która to godzina? - Nie wiem – odparł Sam. – Po zachodzie słońca, jak się zdaje. Gollum poszedł sobie. Mówił, że jest głodny. - Nie martw się – rzekł

się, zgniłe. Jarz± się okropnym ¶wiatłem. – Frodo zakrył dłońmi oczy. – Nie wiem, kto to jest, zdawało mi się, że rozróżniam ludzi i elfów, ale prócz nich także orków. - Tak, tak – rzekł Gollum. – Wszyscy martwi, wszyscy zgnili. Elfy, ludzie, orkowie. Martwe Bagna. Dawno, dawno temu odbyła się

wyrzuty, lecz pocieszył się my¶l±, że Frodo, jak się okazało, miał słuszno¶ć: na razie Gollum nie był niebezpieczny. B±dĽ co b±dĽ obaj hobbici żyli i nikt im we ¶nie gardeł nie poderżn±ł. - Biedaczysko! – powiedział z niejakim zawstydzeniem. – Ciekawe, gdzie się podziewa? - Niedaleko, niedaleko! – odpowiedział mu głos z

się, nie jestem jednak pewny, jak głęboko ta zmiana sięga. W gruncie rzeczy my¶lę, że nie ma powodu do obaw, przynajmniej tymczasem. Czuwaj, je¶li chcesz. Pozwól mi przespać dwie godziny, nie więcej, a potem mnie obudĽ. Frodo był tak zmęczony, że zanim skończył mówić, głowa już mu opadła na piersi i

to nie tyle dla odpoczynku, ile przez wzgl±d na Golluma, bo tutaj już i on musiał być bardzo ostrożny, i często wahał się dług± chwilę nad wyborem drogi. ZnaleĽli się w samym sercu Martwych Bagien i w zupełnych ciemno¶ciach. Szli wolno, pochyleni, jeden tuż za drugim, na¶laduj±c pilnie każdy ruch